متوجه شدم خونه قديمي مون كوبيده شده 

 خونه اي كه حياطش پر صداي خنده وگريه ها ي ما بود

توي عالم بچگي چقدر بزرگ به نظرم ميرسيد حياطش

همه ي خاطره هامونو كوبيدن 

وقتي توي خرابه هاش راه ميرفتم هنوز صداي ما بود  كه همديگرو صدا ميزديم ميخنديديم

ميوه هاي نارس نارنج ونارنگي كه از درخت ريخته بود بهم پرتاب ميكيرديم ...

بعد از ظهر كه از سر كار برگشتم  اونقدر خسته بودم  كه نهار خورده ونخورده رفتم خوابيدم

خواب ديدم  همون جام همون خونه ما صداي شعر خوندنامون جيغ هاي از سر شاديمون 

دلم حسابي گرفته اين عصر اول ارديبهشتي 

دلم اون خونه رو ميخواد من باشم وتو بدوئيم توي حياطش نارنج نارس  كوچو لو ها رو بسمت هم پرتاب  كنيم وبخنديم 

من ميدونم اون خونه كه خراب شده  حتي اگرم يه خونه نو جاش ساخته شه بازم از درو ديوارش براي من صداي خنده هاي ما مياد تا ابد ميدونم

دلم گرفته...